Traballamos máis.
Producimos máis.
Pero vivimos peor.

Non é unha sensación. É a realidade dunha economía que funciona ao revés: mentres os prezos soben, os salarios quedan atrás; mentres o custo da vida aumenta, os beneficios empresariais seguen medrando.

Este é o pano de fondo do 10 de marzo, día da clase obreira galega. Unha data que non é só memoria histórica. É tamén unha pregunta incómoda: se producimos toda a riqueza, por que cada vez custa máis vivir do noso traballo?

Unha parte da resposta está no que poderiamos chamar roubo de salarios. Non é unha metáfora. É unha práctica habitual: horas extra que non se pagan, convenios que non se respectan, contratos que ocultan a xornada real ou finiquitos que nunca se cobran.

En Galicia, segundo datos da Enquisa de Poboación Activa, trabállanse máis de 122.000 horas extra non pagadas cada semana. Isto afecta a arredor de 21.000 persoas traballadoras, que perden de media 7592 euros ao ano en salarios e cotizacións que nunca chegan a percibir.

É dicir: milleiros de persoas están a traballar gratis unha parte da súa semana laboral.

Pero o problema non se limita ás ilegalidades. Mesmo cando todo parece cumprir a lei, a explotación segue existindo. Porque no capitalismo o salario non paga todo o traballo que se realiza: paga só unha parte. Durante a xornada laboral producimos máis valor do que recibimos. Esa diferenza é a base do beneficio empresarial.

A economía actual está organizada arredor desa lóxica: producir máis, pagar menos e trasladar ao traballo o custo das crises.

Por iso a loita polo salario non é só unha cuestión de negociación colectiva ou de dereitos laborais. É tamén unha cuestión de poder. Ten que ver con quen decide para que serve a economía e a quen debe beneficiar.

Este 10 de marzo recuperamos unha idea sinxela que segue sendo profundamente subversiva:

A economía ao servizo da clase obreira.
Nin prezos altos nin salarios baixos.

Porque unha sociedade na que quen traballa non pode vivir dignamente do seu salario non é unha sociedade máis eficiente. É simplemente unha sociedade organizada para que uns poucos se beneficien do traballo da maioría.

Cambiar esa realidade non depende só das leis nin das institucións. Depende da organización da clase obreira e da súa capacidade para impor outra lóxica: unha economía que deixe de funcionar para o beneficio privado e comece a funcionar para quen sostén a sociedade co seu traballo.